من کتاب درد را خواهم‌ گشود
بي‌امان و با‌امان خواهم‌سرود
قصه‌اي دارم سراسر ماجرا
قصه‌اي با گوش مردم آشنا
گوش‌کن از درد مي‌گويم سخن
چيست غير از درد مردم درد من؟
درد مردم چيست غير از درد عشق؟
آفرين بر عشق و دستاورد عشق
يک نسيم از درد عشق است اين بهار
آي! دستاورد عشق است اين بهار
درد عشق آبستن بيداري است
انقلاب مست در هوشياري است
اجتماع درد مردم را ببين
انفجار اين تراکم را ببين
انفجار بغض‌ها نزديک شد
باز هم فرياد من تحريک شد
پر کنيد از اشک خونين جام چشم
بشکنيد اي مردمان بادام چشم!
آي مردم! چشمها را وا کنيد
آستين پلکها را تا کنيد
آي مردم! خواب رنگين ديده‌ام
برف سنگين برف سنگين ديده‌ام
برف گفتم برف، آري برف بود
برف، سنگين بود و جاي حرف بود
زندگاني بود مدفون زير برف
آب حيوان چشمه خون‌ريز برف
جاي پايي سرخ‌روي برف بود
جاي پاي زخم، زخمي ژرف بود
گرگ آدم‌خواره چالاک فقر
عشق را مي‌خورد در کولاک فقر
فقر بر هر خانه‌اي مي‌زد علم
عشق برفي مي شد ايمان نيزهم
آي مردم خواب باران ديده‌ام
تا بخواهيد اب باران ديده‌ام
اندک اندک قطره‌ها خيلي شدند
قطره قطره آبها سيلي شدند
اژدها سيل ايمانخوار بود
ريشه اين اژدها بازار بود
اژدهاي فقر هر سو مي‌وزيد
کفر در باروي ايمان مي‌خزيد
سيل در هر کوچه‌اي، مي‌زد قدم
رحم جان مي‌داد و وجدان نيز هم
آي مردم! چشمها را وا کنيد
خواب خواب‌انگيز را رسوا کنيد
چشم من از خواب ديدن سيرباد
خوابهاي شوم بي‌تعبير باد
ديده‌ام از ابرهاي سربگون
بارش بي‌وقفه باران خون
خنده را ديدم که از لب مي‌گريخت
کودکي نادان ز‌مکتب مي‌گريخت
رو مگردانيد از رخسار من
سر نجنبانيد بر هشدار من
آي مردم مشتهاتان بسته باد
روحتان از صبر بيجا خسته باد
درد مي‌گويد به من بيدار باش
هر زمان مي مي‌خوري هشيار باش
دوربيني ها غمينم مي‌کند
بي غمي نزديک‌بينم مي‌کند
گيرم از ني ناله را بيرون کنم
داغ گل‌پيراهنان را بيرون کنم؟
من که مي‌دانم تو پايت خسته است
هي بگو راه شهادت بسته است !
چند مي گويي که چشمت را ببند
درد را بگذار و چون دلقک بخند!
من به درد آغشته‌ام از کودکي
برنمي آيد ز‌دستم دلقکي
اي که گفتي دردها را وا کنم
رو به دنياي عروسکها کنم
مي‌گذارم بعد از اين تنها تو را
با عروسکخانه دنيا تو را
کوچکي دنياي کوچک مال تو
من نمي‌خواهم عروسک مال تو
غم نداري يک عروسک بي‌صدا
مي‌کند پر حجم دنياي تو را
عشق را حقا مجازي کرده اي
با عروسک عشق بازي کرده اي
آه اگر درد رسيدن داشتي
عشق را بازي نمي‌انگاشتي
آي مردم ان طرف را بنگريد
قله دور هدف را بنگريد
تا به کي دم مي‌زنيد از بيش و کم
شرم دارم گريه از درد شکم
درد مستان نيست درد بيش و کم
بلکه درد هوشياران نيز هم
آي نسلي نوجوان پرپر شده‌است
اين پرستو تا پيام آور شده است
بهمني از زير بهمن سرزديد
سروري را تاج گل بر سرزديد
تخت شاهي هست اگر در يادتان
ماند زير بهمن فريادتان
نسل‌ها اين خاک خون نوشيده‌است
تا که اين باغ ارغوان پوشيده‌است
آي مردم! خاک بر سر بادمان
کربلا را مي‌برند از يادمان !
جان من مردم به قربان شما
اي فداي داغ پنهان شما
چهره را از خشم آتش‌گون کنيد
ترس را از شهر دل بيرون کنيد
عزم را بر غيرت سوزان نهيد
داغ بر دست زراندوزان نهيد
تا به کي از فقر،مردم جان دهند
زرپرستان سکه روي هم نهند
شير خوردن تا کي از پستان غم
درد بسيار است و درمان نيز هم
گيرم از ني ناله را بيرون کنم
داغ مي‌سوزد دلم را، چون کنم؟
آي مردم! خاک بر سر بادمان
کربلا را مي‌برند از يادمان
دل هواي کربلا دارد همان
زين جدايي چشم مي‌بارد همان
اين بهشت آن سو همان در بسته‌است
تشنه مي‌ميريم و خم سربسته‌است
قدس در آن سو همان خون مي‌خورد
سيلي از حال دگرگون مي‌خورد
واي ما، کو حال ديگرگون ما
از تپش افتاده شايد خون ما
واي ما شايد نفس‌ها يخ زدند
سينه‌سرخان در قفس‌ها يخ زدند
عاشقان! بايد نفس را تازه کرد
باز راه وصل را اندازه کرد
زادمان در آن سفر کافي نبود
آبمان در کوزه‌ها کافي نبود
آي! دريابيد ايمن ايام را
روز تقسيم است ننگ و نام را
درد و داغ و آه و زاري مال ما
داغداري، سوگواري، مال ما
هر چه زير آسمان، مال شما
تا حدو آن جهان، مال شما
اسب و ميدان و شهادت، مال ما
هر چه اسباب عبادت مال ما
هر چه اسباب خوشي مال شما
مرگ و خواب و خودکشي مال شما
اي جوانان، درد ما را پير کرد
مي‌رويم و مرده ريگ ماست، درد
ما شماها را به سنگر کاشتيم
باخدا تنهايتان بگذاشتيم
پاس داريد انقلاب عشق را
شکر گوييد انتخاب عشق را
گريه پوشيده کردم با قلم
ناله خواهم‌کرد، عريان نيز هم

به نام وجودبخش عشق وجنون وآتش وخون

من نمي خواهم عروسک مال تو

کوچکي تو دنياي کوچک مال تو

خويش را بي مهرتحويلم مکن

به عشق تويقين دارم شک مال تو