آمـــــد بهار اي دوستــــان منزل سوي بستـان کنيــم

گـــرد غريبان چمن خيـــزيد تــــا جولان کنيـــــــــم

امروز چون زنبورها پران شويم از گل بـــه گـــــل

تا در عسل خــانه جهان شش گوشه آبادان کنيـــــــم

آمد رسولي از چمن کــاين طبل را پنهان مــــــــزن

مـــا طبل خـــانه عشق را از نعره ها ويران کنيــــم

بشنـــو سماع آسمان خيـــــزيد اي ديـــــوانگـــــــان

جـــانم فـــداي عاشقان امروز جان افشان کنيــــــــم

زنجيـــرها را بردريم مــاهر يکي آهنگـــــــريـــــم

آهن گـــــزان چون کلبتين آهنگ آتشدان کنيــــــــــم

چون کـــوره آهنگــران در آتش دل مي دميـــــــــم

کهن دلان را زين نفس مستعمـــل فــرمان کنيـــــــم

آتش در اين عــالم زنيم وين چرخ را برهم زنيـــــم

وين عقل پا برجـــايرا چون خويش سرگردان کنيــم

کوبيم ما بي پا و سرگه پاي ميـــدان گــــــاه ســـــر

مــاکي به فـــرمان خوديـــم تا اين کنيم و آن کنيــــم

ني ني چو چوگانيم مــا در دست شه گـردان شـــده

تــــا صد هـــزاران گوي را در پاي شه غلطان کنيم

خـــامش کنيم و خامشي هم مـــــايه ديــــوانگيـسـت

اين عقـــل باشـــد که آتشي در پنبــــــه پنهان کنيــم

يـار  مـرا , غار مـرا , عشق  جگر  خـوار  مـرا                          يـار تـوئي , غار تـوئي ,    خواجه نگهدار مـرا

نوح تـوئي , روح تـوئي ,  فاتح و مفتوح تـوئي                        سينه   مشروح  تـوي   ,   بر  در  اسرار  مـرا

نـور تـوئي , سـور تـوئي , دولت منصور تـوئي                        مرغ کــه طور تـوئي  ,    خسته به منقار مـرا

قطره توئي , بحر توئي , لطف توئي , قهر تـوئي                    قند تـوئي  ,  زهر تـوئي  ,   بيش ميازار  مـرا

حجره خورشيد  تـوئي  ,  خانـه  ناهيـد   تـوئي                     روضه اوميد تـوئي  ,   راه   ده   اي  يار   مـرا

روز تـوئي , روزه تـوئي , حاصل در يـوزه تـوئي                       آب تـوئي , کوزه تـوئي , آب ده  اين بار مـرا

دانه تـوئي , دام تـوي , باده تـوئي , جام تـوئي                     پخته تـوئي , خام تـوئي , خام  بمـگذار مـرا

اين تن اگر کم تندي   , راه دلم کم زنـدي                           راه شـدي تا نبـدي ,    اين همه گفتار مـرا

*******

مرده  بدم  زنده  شدم  ،  گريه  بدم  خنده شدم                 دولت  عشق  آمد    و  من  دولت  پاينده  شدم

ديده  سيرست  مرا    ،   جان  دليرست    مرا                    زهره  شيرست  مرا   ،       زهره   تابنده  شدم

گفــت که :    ديوانه نه ،   لايق  اين  خانه     نه                  رفتم  و  ديوانه شدم    سلسله    بندنده  شدم

گفــت که : سرمست نه ، رو که از اين دست نه                  رفتم و سرمست  شدم  و  ز   طرب آکنده  شدم

گفــت که :  تو کشته نه ،  در  طرب  آغشته  نه                  پيش  رخ  زنده  کنش  کشته   و    افکنده  شدم

گفــت که : تو زير ککي ، مست خيالي و شکي                  گول شدم  ،  هول شدم ،   وز همه بر کنده شدم

گفــت که :   تو شمع شدي ، قبله اين جمع شدي              جمع نيم  ،  شمع نيم  ،     دود     پراکنده شدم

گفــت که : شيخي و سري ، پيش رو و راه بري                   شيخ  نيم  ،    پيش نيم   ،   امر  ترا  بنده شدم

گفــت که :   با بال و پري ، من پر و بالت ندهم                    در  هوس  بال  و پرش   بي  پر   و  پرکنده شدم

گفت  مرا  دولت نو   ،    راه مرو    رنجه مشو                     زانک  من  از  لطف  و  کرم سوي  تو  آينده شدم

گفت مرا عشق کهن   ،    از  بر  ما  نقل  مکن                   گفتم  آري  نکنم  ،    ساکن  و    باشنده شدم

چشمه  خورشيد توئي  ،   سايه گه  بيد    منم                 چونک  زدي بر سر من    پست و   گدازنده شدم

تابش جان يافت دلم   ،  وا شد و بشکافت دلم                   اطلس نو  بافت دلم   ،   دشمن  اين ژنده شدم

صورت جان وقت سحر ،   لاف همي زد ز بطر                      بنده و خربنده بدم  ،   شاه   و     خداونده شدم

شکر  کند   کاغذ   تو  از  شکر  بي  حد   تو                       کامد  او در  بر  من ،       با     وي   ماننده شدم

شکر  کند   خاک دژم  ،   از فلک و چرخ بخم                       کز  نظر   و   گردش   او    نور       پذيرنده  شدم

شکر کند چرخ فلک ،  از ملک و ملک و ملک                       کز کرم  و  بخشش  او  روشن   و  بخشنده شدم

شکر  کند  عارف  حق  کز  همه  بر  ديم سبق                   بر  زبر  هفت  طبق  ،        اختر  رخشنده شدم

زهره بدم  ماه  شدم    چرخ  دو  صد  تاه شدم                   يوسف  بودم   ز کنون     يوسف   زاينده   شدم

از توا م اي  شهره قمر ،  در  من و در خود بنگر                    کز  اثر   خنده    تو    گلشن      خندنده    شدم

باش  چو شطرنج روان  خامش و خود جمله زبان                 کز   رخ  آن  شاه  جهان  فرخ   و    فرخنده  شدم

*****

اي عاشقان , اي عاشقان من خاک را گوهر کنم                 وي مطربان    ,   وي مطربان دف شما  پر زر کنم

باز آمدم  ,  باز آمدم  ,  از پيش  آن يار آمدم                        در من نگر , در من نگر , بهر تو غمخوار آمدم

شاد آمدم , شاد آمدم ,   از جمله   آزاد آمدم                      چندين  هزاران  سال  شد  تا من بگفتار آمدم

آنجا روم ,  آنجا روم  ,      بالا بدم    بالا روم                       بازم رهان  ,  بازم رهان   کاينجا   بزنهار آمدم

من مرغ لاهوتي بدم  ,  ديدي که ناسوتي شدم                 دامش   نديدم   ناگهان  در   وي   گرفتار آمدم

من نور پاکم اي پسر ,  نه مشت خاکم مختصر                    آخر صدف من نيستم  ,   من  در شهوار آمدم

ما را بچشم سر مبين ,  ما را بچشم سر ببين                   آنجا بيا  ,  ما را  ببين  کاينجا  سبکسار آمدم

از چار  مادر  برترم    وز  هفت  آبا  نيز هم                         من  گوهر  کاني  بدم     کاينجا   بديدار آمدم

يارم به بازار آمدست , چالاک و هشيار آمدست                   ورنه  ببازارم  چه  کار   ويرا   طلب کار آمدم

اي شمس تبريزي  ,   نظر در کل  عالم کي کني                 کندر  بيابان  فنا  جان  و  دل   افکار  آمدم

*****

اندک   اندک      جمع   مستان    مي رسنـــد                    اندک   اندک       مي  پرستان   مي رسنـــد

دلنوازان    ناز  نازان                       در ره اند                     گلعذاران             از   گلستان   مي رسنـــد

اندک   اندک       زين   جهان هست و نيست                     نيستان   رفتند   و     هستان    مي رسنـــد

جمله     دامنهاي     پر    زر      همچو     کان                    از    براي     تنگ        دستان    مي رسنـــد

لاغران     خسته       از     مرعاي       عشــق                   فربهان         و        تندرستان    مي رسنـــد

جان      پاکان     چون      شعاع       آفتــاب                      از        چنان     بالا   بپستان     مي رسنـــد

خرم    آن       باغي    که       بهر     مريــمان                    ميوه هاي     نو   ز    مستان      مي رسنـــد

اصلشان    لطفست   و  هم     واگشت    لطف                 هم   ز بستان   سوي     بستان  مي رسنـــد

*****

دل من کار تــو دارد  ,     گل  گلنار  تــو دارد                        چه  نکوبخت  درختي   که برو بار تــو دارد

چه کند چرخ فلک را ؟ چه کند عالم شک را ؟                      چو  بر آن چرخ معاني مهش  انوار تــو دارد

بخدا   ديو   ملامـت     برهد   روز     قيامت                       اگر  او مهر  تــو دارد   ,    اگر اقرار تــو دارد

بخدا حور و فرشته  ,    بدو صد نور سرشته                        نبرد سر  ,  نپرد جان  ,    اگر انکار تــو دارد

تو کيي ؟  آنک ز خاکي تو و من سازي و گويي                    نه  چنان ساختمت من که کس انکار تــو دارد

ز  بلا هاي  معظم  نخورد  غم  , نخورد غم                        دل  منصور  حلاجي   ,    که   سر دار تــو دارد

چو ملک کوفت دمامه    بنه اي عقل عمامه                        تو  مپندار  که  آن  مه   غم  دستار  تــو دارد

بمر  اي خواجه زماني  ,   مگشا هيچ دکاني                      تو  مپندار  که  روزي     همه   بازار  تــو دارد

تو   از   آن روز که زادي هدف نعمت و دادي                         نه   کليد   در   روزي      دل   طرار  تــو دارد

بن   هر  بيح  و   گياهي   خورد  رزق  الهی                       همه وسواس  و  عقيله دل   بيمار تــو دارد

طمع روزی جان کن, سوی فردوس کشان کن                     که   ز هر برگ و   نباتش شکر انبار تــو دارد

نه کدوی  سر  هر کس  می  راوق تــو دارد                        نه هران دست که خارد گل بی خار تــو دارد

چو  کدو   پاک   بشويد   ز  کدو   باده برويد                        که  سر و سينه   پاکان   می  از آثار تــو دارد

خمش  ای  بلبل   جانها   که  غبارست زبانها                     که  دل  و جان   سخنها       نظر يار تــو دارد

بنما  شمس   حقايق   تو   ز   تبريز   مشارق                      که مه و شمس و عطارد غم ديدار تــو دارد

******

شمس  و قمرم آمد  ,   سمع و بصرم آمد               وان   سيم  برم  آمد    وان  کان زرم آمد

مستی   سرم    آمد       نور    نظرم آمد               چيز  دگر  ار  خواهی        چيز دگرم آمد

آن  راه   زنم   آمد  ,   توبه     شکنم آمد                وان يوسف سيمين بر ,      ناگه ببرم آمد

امروز به   از دينه     ,    ای مونس ديرينه                دی مست بدان  بودم , کز وی خبرم آمد

آنکس که همی جستم , دی من بچراغ او را           امروز   چو  تنگ  گل ,     بر  رهگذرم آمد

دو  دست کمر کرد او , بگرفت مرا در بر                   زان   تاج    نکورويان    نادر    کمرم   آمد

آن باغ و بهارش بين , وان خمر خمارش بين            وان هضم و گوارش بين چون گلشکرم آمد

از  مرگ  چرا ترسم    کو آب حيات آمد                   وز  طعنه چرا ترسم     چون او سپرم آمد

امروز    سليمانم    کانگشتريم     دادی                 وان    تاج    ملوکانه    بر   فرق سرم آمد

از حد چو بشد دردم در عشق سفر کردم               يارب   چه سعادتها  که    زين سفرم آمد

وقتست   که می نوشم  تا برق زند هوشم            وقتست   که بر پرم    چون بال و پرم آمد

وقتست که در تابم چون صبح درين عالم                وقتست   که بر غرم   چون شير نرم آمد

بيتی   دو    بماند   اما , بردند مرا  ,  جانا                جايی که جهان  آنجا  بس مختصرم آمد